Oorverdovende stilte, oud nieuws en bedrijfsethiek. Stuk voor stuk oxymorons: twee termen die elkaar lijken tegen te spreken, maar in samenhang toch iets van betekenis uitdrukken. In dit blog ga ik kort in op de schijnbare tegenstelling tussen ethiek en bedrijfseconomie en stel ik dat waardecreatie niet alleen maar over geld gaat.
Grote accountantskantoren zijn volop in het nieuws, en niet al te positief[1]. Op 25 september verscheen een kritisch rapport van de AFM[2] en de reacties uit verschillende hoeken lieten aan duidelijkheid niets te wensen over[3]. Ook de accountantskantoren zelf erkenden de rapporten en beloofden – opnieuw – beterschap[4]. De voorgestelde ingrepen zijn enorm: een verplichte raad van commissarissen, maximale bonussen van 20% en een striktere scheiding tussen advies en controle. Maar is dat genoeg? In deze bijdrage argumenteer ik dat wellicht nóg meer nodig is om het systeem van accountantscontroles structureel te verbeteren.
Studenten worden de laatste jaren steeds meer geprikkeld om het zogenoemd ‘studierendement’ te verhogen. Neem bijvoorbeeld het bindend studie advies (BSA), waarbij de eerstejaars studenten verplicht worden een bepaald aantal studiepunten (vaak 45) te behalen om de studie te mogen continueren. Daarnaast wordt onder de vlag van ‘onderwijsintensivering’ het aantal verplichte contacturen op universiteiten verhoogd en wordt hier en daar al gesproken over het invoeren van het zogenaamde ‘klassensysteem’ op universiteiten, een systeem waarbij je in een bepaald studiejaar kan ‘halen’ door eventuele onvoldoendes te compenseren met voldoendes. Continue reading
